•ติ้งติ้ง•'s profileGueng : ติ้งติ้งPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
May 13 บลา บลา บลา,,I>>> ฉันก็เเค่คนไม่พิเศษ ที่เฝ้าวอน ขอดาวเพื่อหวังเพียงพบใครสักคน เธอคนนั้นอยู่ที่ไหน เเล้วรักของเธอมีจริงหรือเปล่า เป็นคำถามโง่ๆที่ไม่มีคำตอบจริงๆ เเล้วคืนนี้ก็เป็นอีกคืนที่ฉันนั่งที่เดิม ริมหน้าต่างห้องนอน มองดาว มองฟ้า พร้อมกับความคิดที่ไม่รู้มาจากไหน คืนนี้ไม่อยากนอนเเล้ว เพราะอีกไม่นานก็เช้่า เเล้วฉันจะพบเจออะไรบ้างนะ ในเช้าวันใหม่ ได้เเต่ภาวนา ขอให้พบเจอสิ่งดีดีด้วยเถิด เพื่อให้เป็นเเรงบันดาลใจ ที่จะก้าวในวันต่อๆไป II>>> จะมีบ้างไหม ใครที่พร้อมจะยืนเคียงข้างฉัน เเละพร้อมจะก้าวไปด้วยกัน จนสุดทาง ระหว่างทางที่เดินไปนั้นอาจจะมีอุปสรรคมากมายขวางกั้น เเต่เขาคนนั้นก็ไม่คิดทิ้งกันไว้กลางทาง สิ่งที่คิดในตอนนี้ก็ดูเหมือนจะห่างไกลเหลือเกิน กับความจริงที่เจอวันวันก็ได้เเต่เขียนถึงคนบนฟ้า ว่าเมื่อไหร่นะ จะกำหนดให้ฉันเเละเขาได้พบกันสักที ฉันก็หวังว่าคงจะมีสักวันหนึ่ง ฉันขอเพียงเเค่ได้พบเธอก็พอ ปล. อ่านเเล้วก็เหมือนจะเพ้อเพ้อหน่อยนึงมั้ง มันเป็นชื่อเพลงก็เลยเอามานั่งเขียนต่อกันเล่น พอดีว่างว่าง ก็เลยทำเล่นเล่น ขำขำ น่ะ ไม่รู้ว่ามันใช่ตัวฉันรึเปล่า เเต่ที่เเน่เเน่ มันคือความสุขของฉัน ๕๕๕ เออนี่ ถ้าไม่รู้จักเพลงไหนก็บอกนะ เดี๋ยวร้องให้ฟัง ๕๕๕ 1.คนไม่พิเศษ...Nadia 2.วอน...The Peachband 3.ขอดาว...Portrait 4.รักของเธอมีจริงหรือเปล่า...P.O.P 5.คำถามโง่ๆ...Cutto 6.คำตอบ...YKPB 7.ดาว...Pause 8.ฟ้า...Scrubb 9.ความคิด...Stamp 10.คืนนี้...TMT ft. Mariam 11.อีกไม่นานก็เช้า...The Peachband 12.วันใหม่...รัดเกล้า 13.ภาวนา...โก้ Mr.Saxman 14.จะมีบ้างไหม...โบ TK 15.ใคร...ป๊อด 16.ด้วยกัน...Mariam 17.จนสุดทาง...เบน ชลาทิศ 18.ระหว่างทาง...Lemon soup 19.ตอนนี้...Mr.Z 20.ห่างไกลเหลือเกิน...ป๊อด 21.เขียนถึงคนบนฟ้า...พิง ลำพระเพลิง 22.เมื่อไหร่...Superbaker 23.สักวันหนึ่ง...มาริสา สุโกศล 24.เเค่ได้พบเธอ...P.O.P 25.พอ...Scrubb May 05 ความคิด ณ ปลายนิ้ว,,ความคิด ณ ปลายนิ้ว รู้สึกว่าคอนเซ็ปต์นี้ ฉันคิดได้เป็นชาติเเล้ว เเต่ยังนึกไม่ออกว่าจะพิมพ์ออกมาในรูปเเบบไหนดี นั่งคิด นอนคิด ยืนคิด เวลากินยังไม่วายคิด (นี่มันจริงๆนะ มันเหมือนเป็นส่วนนึงของฉันไปเเล้ว) เเต่พอเริ่มเกริ่นได้ซักพัก... ความคิดมันก็ค่อยๆ ถูกปล่อยออกมา ทีละนิดๆ เริ่มเข้าคอนเซ็ปต์บ้างรึยังนะ คุณว่า จริงไหม ถ้าเรายังไม่ได้เริ่มทำสิ่งๆนึงที่คิดไว้ ก็ไม่มีทางจะคิดออกหรอกว่าต้องทำอะไร อย่างไร อย่างไหน อันไหน ทำทำไม เพื่ออะไร เราจะรู้่ก็ต่อเมื่อมีความจริงจัง จะทำมันจริงๆ เราจะรู้ก็ต่อเมื่อพาร่างกายอันประกอบด้วย หนึ่งสมอง เเละสองมือของตัวเองไป ณ จุดๆนั้นเพื่อลงมือทำ ตัวอย่างใกล้ๆตัวฉันนั้นก็พอเเนะนำได้ คิดว่าคงไม่พ้นการที่อาจารย์สั่งให้เขียนเรียงความส่ง การเขียนเรียงความ เอ่ยขึ้นมาเเล้วหลายคนคงถึงกับหันหน้าหนี บอกได้เลยว่า ฉันก็คนนึงล่ะ ทำไมต้องให้เขียนเรียงความด้วยนะ ยิ่งชอบๆอยู่ (ประชด) สั่งก็ไม่ใช่น้อยๆเลยนะ สามหน้ากระดาษ A4 อย่างต่ำ ตามวุฒิภาวะของนักศึกษามหาลัยมั้ง (รึสามหน้ายังน้อยไปวะ ๕๕๕) เเล้วฉันจะเขียนเสร็จเมื่อไหร่ ละเนี่ย ย ย ด้วยความที่โง่ดักดาน คิดไม่ออก สมองตื้อ กับงานเเบบนี้ บวกกับความขี้เกียจโดยส่วนตัวด้วยเเล้ว ทำให้ระยะเวลาทำงานจากหนึ่งอาทิตย์ (มหาลัยหยุดเกษตรเเฟร์) ที่อาจารย์ได้บัญชามานั้นเหลือเพียงสองคืนก่อนวันส่งงานเท่านั้น ไม่นานนักฉันก็ได้เริ่มเขียนคำนำ ขึ้นมา โดยที่ฉันก็ได้เปิดหนังสือดูตามบ้าง เหอๆ ความคิดก็ค่อยๆ หลั่งไหล ออกมาเรื่อยๆ เรื่อยๆ คืนเเรกผ่านพ้นไปกับเรียงความหน้ากว่าๆ ฉันได้ทำการร่างๆ ไว้ พองาม วกๆ วนๆ ไปๆ มาๆ คืนที่สองมานั่งอ่านๆๆ ๆ ที่เขียนไป ละก็นั่งคิดต่อ เย่!!! ในที่สุดก็สำเร็จ เเต่ยังไม่เสร็จดีน่ะสิ ต่อมานั่งละเมียดละไม้ลอกลงกระดาษรายงาน ด้วยตัวบรรจงสละสลวย สวยงาม ตัวหนังสือ ตัวโตๆ เป้งๆ เอกลักษณ์ของฉันเลยล่ะ ระหว่างลอกอยู่นั้น ความคิดก็เพิ่มมาเป็นระลอกๆ ๆ เเละเเล้วการเขียนหนังสือตัวใหญ่+เขียนเพิ่มบ้าง ก็ทำให้เรียงความที่ร่างไว้เพียงสามหน้านิดๆ มีการขีดฆ่าข้อความบ้างประปราย(พิมพ์ถูกไหมหว่า) ก็ถูกบรรจงเขียนลงกระดาษรายงานสี่เเผ่นเรียบร้อย เขียนตัวใหญ่ มันดีอย่างนี้ล่ะน้า เพื่อนพากันอิจฉาพร้อมคำเหน็บเเนม ตัวอย่างก็มีเเค่้นี้ เเต่มันเข้ากับคอนเซ็ปต์ ที่ฉันคิดไว้ไหม ก็คงจะเข้าบ้างล่ะมั้ง ถ้าถามฉันน่ะ ก็ฉันคิดเองนี่นา เพราะเพียงเเค่ฉันได้เริ่มจับตัวอักษร มาเรียงกัน สมองก็ได้เกิดกระบวนการคิดขึ้นมา เเล้วก็ได้ส่งความคิดมาที่ปลายนิ้วของฉัน ฉันก็นั่งพิมพ์ยิกๆ หรืออาจจะเขียนยิกๆ บางทีก็ตามไอ่ความคิดของตัวเองไม่ทันซักเท่าไหร่ ความคิดที่ได้ก็เป็นผลมาจากการอ่านเยอะ พบเจออะไรๆเยอะ คิดเยอะๆ ของฉันรึเปล่า อันนี้ก็ยังไม่รู้หรอก ฉันก็ยังไม่เเน่ใจเท่าไหร่ เพราะที่บอกฉันคิดว่ามันยังไม่ใช่ตัวฉันนะ (ปกติเเล้ว เป็นคนไม่ค่อยคิดอะไรเท่าไหร่ ออกจะขี้เกียจซะด้วยซ้ำ ๕๕๕) คนเราทุกคนเมื่อพบเจออะไรมา มากมาย จะเก็บไว้คนเดียวก็ดูจะขี้เหนียวไปหน่อยเนอะ ก็เลยมาระบาย เเบ่งเบา เเบ่งปัน ความคิด ความรู้สึกเเก่ผู้อื่นบ้าง ถึงเเม้จะรู้เยอะ ขนาดไหน เเต่ไม่บอกต่อ มันจะเกิดประโยชน์อะไรล่ะว่าไหม นี่ล่ะมั้ง " ความคิด ณ ปลายนิ้ว " ของฉันในบล็อกวันนี้ |
|
|
